برای باب الحوائج

هرجاگره افتاد به دل بیتاب

باید قسمت داد به یک مشک پر ازآب

مشکی که نشد پر برسانی اش به خیمه

شاید بشود طفل عطش از آن سیراب

مشکی که چنان طفل درآغوش گرفتی

طفلی که پریده است در آغوش تو از خواب

ارامش آغوش تورا کرد حرامش

تیری که شد از تیرگی فاجعه پرتاب

در تاب وتب افتاد دلت سخت,که انگار

سرگشته شده زورق یک برگ به گرداب

افتاد به دامان تو یک قطره ی اشک اش

افتاد به دامان تو ازچشم تو خوناب

در آیینه ی خون شده اش رود چه دیده ست

که آب  لبالب شده از حسرت مهتاب؟

افسوس,گذر کرد از آیینه تیری

که داشت به لب با سه دهن زمزمه ی آب

                                                                    امیر اکبرزاده:عطش زیر چتر باران

 

/ 0 نظر / 11 بازدید